کس نیست واقف این همه راز نهفته را

بسم الله عطش دارم ... مرا به کافه ای ببر که گل گاوزبانش را با آب باران دم کند ... لیموی تازه هم بریزد که خوشرنگ باشد و دوتا خرما هم بگذارد پای سینی ... دلم ضعف می رود ... مرا به رستورانی ببر که قزل آلایش را با قاف ننویسد ... دلم غزل می خواهد ... آن هم غزلی که تو با حوصله تیغ هایش را دربیاوری... دلم